Artikel Maatschappij en samenleving
Tot ziens aarde?
De mensheid heeft een punt overtroffen waarbij de hoeveelheid CO2 de 400 is gepasseerd. Volgens de wetenschap zijn we voorbij de weg of no return.
In maart 2015 was het zover. De magische, of duistere, grens van 400 werd overtroffen. Al eerder werden deze extreme metingen gedaan maar voor het eerst in de geschiedenis van de mensheid is, gedurende een maand, de 400 deeltjes carbon dioxide per miljoen overtroffen. De veilige hoeveelheid is 350 per miljoen. Het betekent dat er nog continue en blijvende schade wordt aangericht aan onze wereld. Aldus de wetenschap. Maar het werd nog erger want inmiddels zijn er de berichten dat het de mensheid niet meer lukt om onder de 400 grens te komen.
(bron afbeelding: National Oceanic and Atmospheric Administration. Some description adapted from the Scripps CO2 Program website, "Keeling Curve Lessons.")
Een recente publicatie van Scripps Institution of Oceanography stelt het volgende: “it already seems safe to conclude that we won’t be seeing a monthly value below 400 ppm this year—or ever again for the indefinite future.” Deze conclusie trekken ze op basis van wekelijkse analyse vanuit het Hawaii’s Mauna Loa Observatory. Hier werken wetenschappers continu om de klimaatverandering te monitoren sinds 1958. Hun berichten zijn meer dan verontrustend. De vraag is waarom we hier zo weinig over horen.
Wat betekent dit? Is de weg terug daadwerkelijk onmogelijk. Zo lijkt het niet. Al stellen veel koppen van artikelen iets anders. Uiteraard kijken we vanuit Extend Limits verder. We pakken een aantal quotes over de gevolgen en uitdagingen.
Crossing the 400 ppm threshold is a somber reminder that we haven't taken the action we need. Nevertheless there is good reason for hope -- activists all across the globe are fighting the fossil fuel industry and demanding clean, just and affordable solutions to our energy needs (Global Managing Director, 350.org)
De vraag is of we genoeg activiteiten ondernemen om deze hoeveelheid CO2 in onze lucht te reduceren. We zijn ons allemaal bewust van de gevaren en ondervinden nu al de gevolgen dagelijks. Maar nog altijd lijken we ons onvoldoende bewust van de daadwerkelijke effecten. We blijven maar hameren op de economie en horen meer over de noodzaak tot groei in plaats van aandacht voor een ander systeem. Het ecologiseren van groei. Wel zien we steeds meer mensen van onderaf een meer activistische rol oppakken. Vraag is alleen of dat genoeg is.
We're in new territory for human beings--it's been millions of years since there's been this much carbon in the atmosphere. The only question now is whether the relentless rise in carbon can be matched by a relentless rise in the activism necessary to stop it (Bill McKibben Co-Founder, 350.org)
De grootste uitdaging voor ons als mensheid is dus afscheid te nemen van onze dagelijkse verslavingen. Consumeren, olie, groei enzovoort. Het gaat om de creatie van nieuwe systemen en nog belangrijker om een mentale nieuwe fase in te gaan. Daar ligt de uitdaging. Niet in de bestaande wereld efficiënter maken. Organisaties die hierin slagen zijn de winnaars van de toekomst.
