Hoe Facebook Fakebook werd

Facebook noem ik veelvuldig in mijn lezingen Fakebook. Een wereld waarin we onze leuke en mooie kant van het leven laten zien. Een sociaal platform waar de 'dislike' button wordt vermeden maar waar we allemaal zo schijnbaar verslaafd aan zijn geraakt. Ik wil geen droeftoeter zijn maar een kritische toon richting het sociale platform Facebook is ook weleens goed. En ja, het gebeurt al veel en de weerstand tegen dit medium neemt ook toe. Er zijn zelfs stemmen die beweren dat Facebook, Twitter en Google+ hun langste tijd hebben gehad. De meest genoemde reden is dat deze platformen onvoldoende ethisch met onze persoonlijke data omgaan. Andere platformen springen daar dan weer op in zoals Proton mail. Dit is een maildienst uit Zwitserland die volledig privé en encrypted is. Een ander voorbeeld is Voycee. Dit sociale netwerk in opkomst claimt je geschiedenis niet te bewaren en/of te gebruiken.

De tegenbeweging tegen de vele en grote social media platformen groeit gestaag. Hier is op zich niets nieuws aan. Hoge bomen vangen immers veel wind. Maar wat ook interessant is, is hoe we die grote platformen gebruiken. Wat delen we met elkaar? Het zijn de leuke uitjes, je mooie auto, boot of je altijd leuke kinderen. Facebook is een verzameling van levensgeluk waar maar weinig enig wanklank is te vinden. Een verre van realistische samenvatting van een normaal mensenleven. Onderzoek geeft ook aan dat we ons eigenlijk vaak ongelukkig voelen door de dingen die we zien op Facebook. We voelen een drang om een leuk leven te hebben want dat heeft toch iedereen op Facebook. En zo is Facebook geëvolueerd naar een platform waarin een gewenst leven delen?

Sociale media... kunnen we ook de mindere kanten van het leven online delen met elkaar? Of past dat niet in het dwangmatige maatschappelijke plaatje van perfectie en geluk?