De Supercurator

Vroeger was alles beter

Eerst even terug in de tijd. Vroeger gingen we naar het reisbureau als we op vakantie gingen. Dat was meestal geen onverdeeld genoegen. Het principe was "first come, first serve" wat zoveel betekent als: lang wachten tot je geholpen werd. Het internet veranderde dat alles. We hadden geen adviseur meer nodig en de wachttijd verdween als sneeuw voor de zon. Nee, we planden onze reis gewoon lekker vanaf de bank. Veel goedkoper ook.

Mistig

Elk jaar boek ik een trip naar New York. De ervaring leert dat ongeacht de stand van de Euro, je een ticket voor een directe vlucht moet kunnen krijgen voor 500,- of minder. Dat bleek toch nogal een opgave. Na een heel leger van vergelijkingssites te hebben bezocht, vond ik uiteindelijk een ticket voor $480.-. Mooi, maar het heeft me wel een uur of 6 gekost, verspreid over 5 dagen. Later vond ik nog een goedkoper alternatief. De transparantie of zelfredzaamheid van het internet heeft me hierbij niet geholpen, in tegendeel. Ik vond het een donker bos. Nu de reisbranche zich heeft verplaatst naar het internet, hebben de aanbieders natuurlijk niet stilgezeten. In dit "nieuwe normaal" voert complexiteit en onzekerheid de boventoon. Websites die je cookies onthouden en bij een nieuw bezoek de prijs opdrijven, laten zien dat ik als klant op internet helemaal niet centraal sta.

We zijn terug bij af. Die reisadviseur van vroeger had al lang toegang tot een soort internet. Hij was verbonden met alle systemen van reisaanbieders en je kon er mee onderhandelen. Het mooiste was dat je een mens tegenover je had zitten. Onderhandelen was mogelijk. Als je met die man of vrouw een deal had, keek je nooit meer terug. Het was goed. Ik vraag me serieus af of ik niet beter af was geweest als ik naar het reisbureau was gegaan. Een mens gun ik een marge, het internet gun ik niets.

Het doolhof

Bij thuiskomst wil ik een abonnement voor mijn provider-vrije iPhone 5. Ik ben al meer dan een jaar voorbij mijn contractuele verplichtingen en wil een contract dat bij mijn specifieke gebruik past; geen sms'en in mijn bundel, want dat doe ik niet meer, onbeperkt internet en 500 belminuten. Daarnaast wil ik een goede dekking en de mogelijkheid tot tethering Nou ga er maar aan staan. Achterblijven met het gevoel van een goede deal is een onmogelijke opgave, handen in het haar. Blijkbaar is het geen generatieding want de liefdesbaby van gadgets en internet komt er ook niet uit.

Klantreviews voor de resque

Een hotel boeken dan. Gelukkig, ik kan gebruik maken van ervaringsdeskundigen. Tripadvisor en alle anderen zijn transparant en laten zien wat andere gebruikers van een hotel vinden. Helaas, ook hier geen comfortabel gevoel. De hoeveelheid aan reviews en de verschillende inzichten (zelfs bij een dikke voldoende) zijn voor mij als simpele ziel teveel om te processen. 5 lyrische reviews worden teniet gedaan door die foto van uitgebreide schimmel in een badkamer. Help! Uiteindelijk een appartement geboekt via Airbnb. Een platform waar huiseigenaren en huurders samen komen. De charme zit in de echtheid en de kennismaking met een persoon. Het is veel intiemer dan een hotel, maar het draait vooral om mensen in plaats van om de technologie.

Vroeger was alles beter en beter was zo gek nog niet

Vroeger hadden we autoriteiten. Bedrijven met marmeren gebouwen, megalomane reclamecampagnes. Het internet heeft die autoriteiten op de knieën gekregen. Dat is mooi, maar eigenlijk zoek ik een alternatief. Wie neemt mij bij de hand in dit digitale tijdperk waar ik een website in plaats van een persoon in de ogen kijk?

De Supercurator

We weten dat negatieve ervaringen en dus irritatie meer actie oproept dan tevredenheid. De bias op review sites is dus groot. Sterker nog, merkfans worden gezien als onbetrouwbaar. Op mijn geliefde Alfa Forum krijgen de bijdragen met de meeste waardering de meeste autoriteit. Elk lid krijgt een bepaalde waarde en daarmee aanzien. Mensen met het meeste aanzien op een specifiek gebied vertrouw ik in dit geval meer dan mijn eigen vrienden en familie. Dat is iets om bij stil te staan. Niet het beoordelingscijfer of de inhoudelijke review moet centraal staan, maar de reviewer.

Ik kende de naam curator alleen uit een museum. Iemand die de kunstcollectie samenstelt, iemand die keuzes maakt zodat de bezoeker het meest interessante werk krijgt te zien. Die curator is niet democratisch gekozen, maar is aangesteld op basis van zijn kennis en competenties die zijn beoordeeld door mensen die er verstand van hebben. Ik heb behoefte aan eenzelfde beweging online. Een beweging waar iedereen vrij is om een curator te kiezen en weer te verwerpen, maar waar de kiezers zelf ook autoriteit hebben. In de toekomst gaat internet niet om de techniek of transparantie, maar om de mens.

Atheïsme is het nieuwe evangelisme

Het virtuele evangelie wordt op dit moment verspreid door Generatie-Y. Maar achter die generatie- Y komt een nieuwe generatie. Die zien het internet niet als de nieuwe belofte, maar als water uit de kraan. Internet als een middel, niet als doel. Deze generatie heeft respect voor iemand die iets heel goed kan, niet hoe zichtbaar die persoon is. Adem in……adem uit, we skippen een generatie en gaan terug naar het tijdperk van de mens ipv de machine.