Bouwen we een internet waarin onzin makkelijker te lezen is voor AI dan kwaliteit?
Wat als we AI zo goed leren om onze beste kennis niet zonder toestemming te gebruiken, dat juist de slechtste kennis relatief makkelijk beschikbaar blijft?
Misschien is het wel een van de vreemdste AI-paradoxen van dit moment? Een paar weken geleden kwam ik Ghost Font tegen. Een experiment waarbij letters ontstaan uit bewegende punten. Mensen herkennen de woorden vrijwel direct, terwijl AI-modellen moeite hebben om de boodschap te reconstrueren.
Leuk experiment, dacht ik eerst. Totdat ik zag wat er inmiddels nog meer gebeurt.
Deze maand verscheen bijvoorbeeld ShieldFont. Jij ziet op een website de oorspronkelijke tekst, maar een scraper die de HTML leest krijgt andere woorden voorgeschoteld. Geen willekeurige onzin, maar grammaticaal correcte vervangingen waardoor de betekenis verandert.
In tests werd ongeveer 9 van de 10 stukken tekst die eerst geschikt werden bevonden als trainingsdata, daarna geweigerd. En dit speelt niet alleen bij een paar ontwerpers.
Cloudflare bouwt inmiddels letterlijk verschillende toegangspoorten tot het internet. Website-eigenaren kunnen afzonderlijk bepalen of bots mogen langskomen voor Search, AI Agents of AI Training.
Logisch toch? Makers willen zeggenschap over hun werk.
De paradox is nu dat onderzoekers analyseerden ruim 4.000 betrouwbare nieuwssites en misinformatiesites en onderzochten welke AI-crawlers zij buitensluiten. Van de betrouwbare sites blokkeert 60% minstens één AI-crawler.Van de misinformatiesites? 9,1%.
Pardon? Lees dat nog eens.
De partijen die investeren in journalisten, onderzoek, factchecking, expertise en originele kennis sluiten de deur steeds vaker. De makers van rommel hebben veel minder reden om dat te doen. De onderzoekers bewijzen nadrukkelijk níet dat AI hierdoor dommer wordt. Maar de richting is fascinerend. Wat als we AI zo goed leren om onze beste kennis niet zonder toestemming te gebruiken, dat juist de slechtste kennis relatief makkelijk beschikbaar blijft? Dan ontstaat een bizarre selectie.
- Betrouwbare journalistiek achter een muur.
- Wetenschappelijke kennis achter licenties.
- Menselijke creativiteit beschermd tegen training.
En goedkope onzin? Gratis, onbeperkt en machineleesbaar.
Misschien kijken we daarom naar het ontstaan van een fundamenteel ander internet.
Web 1.0 ging over toegang voor mensen.
Web 2.0 optimaliseerde informatie voor zoekmachines.
Het volgende web zou weleens gaan over selectieve toegang voor intelligentie.
- Een mens mag lezen.
- Google mag indexeren.
- Een AI-agent misschien ook.
- Maar trainen? Betalen. Of buiten blijven.
Dat betekent dat de grote strijd rond AI misschien helemaal niet alleen gaat over betere modellen, meer chips of grotere datacenters. De werkelijk schaarse grondstof zou weleens iets anders kunnen worden: toestemming om toegang te krijgen tot betrouwbare menselijke kennis.
En misschien wordt dát de volgende grote AI-kloof. Niet tussen mensen die wel of geen AI hebben. Maar tussen AI die toegang heeft tot de beste menselijke kennis…en AI die moet leren van wat er gratis overblijft.
Het is maar een gedachtekronkel. Maar wel 1 die op een zichtbare beweging is gebasseerd.
Bronnen:
Ghost Font
ShieldFont
Cloudflare
Steinacker-Olsztyn et al. — Is Misinformation More Open? (link)